وارد صحنه شد . قوس نزولى قدرت طالبان از آغاز سال 1380 شروع شد . يكه‌ولنگ چند بار دست‌به‌دست شد و باميان هم چند بار آزاد شد . در شمال هم منطقهء زارى و گوسفندى همين سرنوشت را داشت . طالقان هم چند بار دست‌به‌دست شد . احتمال مىرفت كه به تدريج مناطق تحت تسلط طالبان در اثر جنگهاى چريكى آزاد شود ، چرا كه جبههء متحد اسلامى افغانستان ، متشكل از جمعيت اسلامى ، حزب وحدت اسلامى ، جنبش ملى اسلامى و شاخه‌هايى از احزاب ديگر ، شورايى نظامى را به وجود آورد كه در رأسش افراد شناخته شده قرار گرفتند . البته اعضاى آن قبلا باهم جنگيده بودند ، ولى دشمن مشترك آنها را متحد ساخته بود . ولى دو حادثهء همزمان ، مرگ طالبان را تسريع بخشيد . يكى ترور احمد شاه مسعود به تاريخ 18 سنبله و ديگرى انفجار بزرگى در نيويورك و واشنگتن در 20 سنبله بود كه توسط گروه انتحارى ، طياره‌هاى مسافربرى به ساختمان تجارت جهانى و ساختمان وزارت دفاع امريكا كوبيده شدند . هردو حمله به اسامه بن لادن متحد و همه‌كارهء طالبان نسبت داده شد . امريكا قبلا هم از طالبان خواسته بود كه بن لادن را براى محاكمه به امريكا تحويل دهد ، زيرا او متهم بود كه سفارتخانه‌هاى امريكا را در كنيا و تانزانيا منفجر كرده است . ولى طالبان از تحويل دادن او سر باز زدند و اين‌بار نيز حاضر نشدند او را تحويل دهند . امريكا قضيه را در شوراى امنيت سازمان ملل مطرح كرد و از آنجا حق دفاع از خود را دريافت كرده و اين بهانه‌اى براى حمله شد . طالبان كه خود ساخته و پرداختهء پاكستان ، انگليس و امريكا بودند ، باور نمىكردند كه به راستى مورد بىمهرى اربابان خود قرار گرفته‌اند ، لذا همچنان در موضع خود اصرار ورزيدند . پاكستان با وجود حمايت قبلى